De verzen van het Hooglied – volgens de overlevering geschreven door Koning Salomo – spreken al duizenden jaren tot de verbeelding vanwege hun poëtische kwaliteit en erotische lyriek.

In Salomo’s dromen blijven we eerst dicht bij deze Bijbelse gedichten, met ragfijne werken van Leonhard Lechner, Francisco Guerrero, Tomás Luis de Victoria en Jacobus Clemens non Papa uit de Renaissance, en met een bijna minimalistische compositie van de hedendaagse Jonathan Dove. Vervolgens laten we de romanticus Peter Cornelius aan het woord – in zijn prachtige Liebe verkent hij een heel eigen wereld van hemelse passie.

Maar ook buiten enige geloofsgrenzen inspireert de liefde. Daar zien we haar dan in meer aardse gedaanten: kwetsbaar, verlangend en soms ook gewoon heel pijnlijk. Jean Sibelius beschrijft de melancholische zoektocht naar een verloren liefde, Irving Fine bezingt de zuivere schoonheid van de prille liefde, en Samuel Barber ontroert met een verhaal over liefde die standhoudt in gure omstandigheden. In de vier huwelijksliederen van Veljo Tormis wordt de liefde tot slot bezegeld, met alles wat daarbij hoort: vreugde, ontroering, afscheid en natuurlijk een vrolijk en uitbundig drinklied!

Tussendoor laten we u en onszelf heel graag betoveren door prachtige muziek van Sinan Arat, bekend van het Nederlands Blazers Ensemble. Hij laat ons de intense en magische klanken horen van de Ney, een blaasinstrument dat zo’n 5000 jaar geleden ontstond, en wie weet ook klonk toen Koning Salomo de eerste regels van zijn spannende gedichten aan het papier waagde toe te vertrouwen.

De seizoenen als metafoor voor de mens in al zijn gemoedstoestanden: vele kunstenaars, dichters en ook componisten van vroeger en nu hebben zich er vaak door laten inspireren. Ook Decamerone is niets menselijks vreemd, en we nodigen je dan ook heel graag uit voor dit prachtige programma over thema’s als vergankelijkheid, liefde, eenzaamheid en hoop.

Leuk te vermelden dat we drie hedendaagse Utrechtse componisten vonden die werken in dit thema schreven! William Knight is één van hen, hij toont in A winter night een beklemmend winters beeld van depressie, terwijl Over the roofs juist de hoop op liefde laat doorschemeren – en tegelijk het wanhopige onvermogen om het hart werkelijk open te stellen.

Brahms en Carlos Micháns bezingen in hun herfstliederen de melancholie en het besef van vergankelijkheid. Poulenc’s Un soir de neige zet de verstilde schoonheid van de natuur tegenover de dreiging van kou, duisternis en dood, een subtiel spanningsveld waarin stilte en emotie hand in hand gaan.

Daartegenover staan de liederen van Lindberg, Finzi en Moeran, die liefde en lente bezingen, ieder met hun eigen toon: lyrisch, warm of speels. Diederik van der Laag opent het programma met zijn meditatieve One, en David Lang sluit het programma af met Again, een mijmerend werk dat de zich steeds herhalende cyclus van het bestaan verklankt. Troostend, maar ook onontkoombaar.

De gezongen teksten worden verweven met fraaie miniaturen van en door dichter Pauline Pisa. Zo ontstaat een programma dat de seizoenen toont als spiegel van het innerlijke – een poëtische reis door de menselijke ziel!

De Spaanse taal speelt in dit programma de hoofdrol! Kom luisteren naar prachtige oude en (veel) minder oude teksten, op toon gezet door componisten uit Argentinië, Cuba, Engeland, Nederland, en vanzelfsprekend Spanje.

We combineren muziek van meesters uit de Spaanse renaissance als Guerrero en Vásquez, met hedendaags werk. U hoort bijvoorbeeld de Cubaanse componisten Leo Brouwer en Wilma Alba Cal die traditionele Cubaanse muziek verweven met invloeden van populaire genres als de son en de rumba. Naast enkele parels uit het bekendere koorrepertoire (Manuel de Falla en Manuel Oltra Ferrer) zingen we ook nieuwe werken van de Utrechtse componist Diederik van der Laag, en van de van oorsprong Britse Tarik O’Regan.

We wisselen de liederen af met de passievolle gitaarsuite Collectici íntim van Vicente Asencio, gespeeld door de Italiaanse gitarist Michele Rampino.

In 2024 is het vijftig jaar geleden dat de componist Frank Martin overleed. Reden voor het Deventer Vocaal Ensemble en Kamerkoor Decamerone uit Utrecht om in een bijzondere samenwerking zijn prachtige Messe pour double chœur a cappella op het programma te zetten.

Martin schreef deze veeleisende mis als een ‘aangelegenheid tussen God en hem’. Toen het werk voltooid was borg hij het dan ook op in een bureaula, om het er pas veertig jaar later weer uit te halen. Sindsdien is de mis niet meer weg te denken uit het koorrepertoire.

De kunstenaar die niet uit een behoefte aan bekendheid of complimenten werkt, maar alleen voor zichzelf – je zou het de meest pure vorm van kunst kunnen noemen. We combineren de mis van Martin met werken van andere componisten op gedichten van Rainer Maria Rilke. Ook bij deze dichter is de ingetogen introspectie nooit ver te zoeken. In het gedicht Was mich bewegt betoogt Rilke dat ideeën en creaties nooit gehaast mogen zijn, maar altijd de tijd moeten krijgen om tot volle wasdom te komen, alvorens ze het levenslicht zien – precies zoals Martin het zijn mis toestond.